De groei van vriendschappen

Je herkent het vast wel: doordat je nu bijna alleen maar thuis bent, bel je veel meer dan gewoonlijk met je vrienden en familie. Ik heb zelfs het gevoel dat de kwaliteit van het contact veel beter is. Misschien is dat niet zo, maar voelt het zo omdat je het eerst normaal vond regelmatig contact te hebben en je er nu bewust van bent dat je er behoefte aan hebt. Als je dan net een leuk of fijn gesprek hebt gehad met een vriend of vriendin, merk je nu meer dat daarmee een behoefte vervuld is. Voorheen gebeurde dat ook, maar was je je minder bewust dat die behoefte er was en wat de vervulling ervan met je deed. Dan werd de behoefte al vervuld, voordat de wens zich kenbaar had gemaakt.

Voor elkaar zorgen

Ik vind het eigenlijk wel goed dat we hierdoor beter beseffen wat voor sociale wezens we zijn en dat we simpelweg niet zonder waardevol contact kunnen. Het maakt ons duidelijk hoe belangrijk het is in onze relaties te investeren. Om even een simpele vergelijking te maken: als je een plant hebt, moet je je ervoor interesseren. Als je tenminste wil dat hij zo mooi blijft zoals je hem gekocht of gekregen hebt, leert je wat hij nodig heeft. Heeft hij zonlicht nodig of komt hij juist in de schaduw het beste tot zijn recht, hoe vaak heeft hij water nodig en hoeveel? En als je hem verpot of plaatst in de tuin, welke grond is dan goed voor hem? Zo werkt het natuurlijk ook met relaties: door met elkaar om te gaan, leer je van elkaar wat de ander nodig heeft en ook wat je zelf nodig hebt. Als je goed voor elkaar zorgt, groei je daar allebei van.

Verdiepend gesprek

Laatst belde er een goede vriendin uit mijn studietijd op. We hadden elkaar nu al een paar weken niet meer gezien. Tenminste, niet live dan, wel tijdens videobellen. We kwamen te praten over werk. Een paar maanden geleden was het bij haar op kantoor een tijdje niet zo lekker gegaan en we hadden het erover hoe fijn het was dat dat nu wel weer het geval was. Ze werkt nu natuurlijk thuis en niet op kantoor, maar ze voelt zich weer happy met haar baan. Ze vertelde dat dat toen overigens niet alleen had gelegen aan de slechte verstandhouding die ze toen had met haar manager. Of eigenlijk: dat het allemaal met elkaar te maken had gehad. Ik vroeg wat ze bedoelde en toen vertelde ze dat het daarvóór al een tijdje niet meer lekker ging en dat ze toen steeds vaker speed was gaan gebruiken om zich beter te voelen. Door die speed verslaving ging ze minder goed presteren op haar werk en kreeg onder andere haar manager moeite met haar gedrag. Zo kwam ze afspraken niet meer na, waardoor de problemen hoger opliepen. Haar moeder had doorgehad dat het niet de goede kant op ging. Zij is toen op zoek gegaan naar mogelijkheden voor een therapie. Eerst wilde mijn vriendin daar niet aan, maar toen haar moeder haar vertelde dat ze een erkende vorm van therapie had gevonden die ze geheel online kon volgen, is ze toch overstag gegaan. Langzaamaan is het toen steeds beter gegaan en is ook de verstandhouding met haar manager verbeterd. Ik wist niet dat ze verslaafd was geraakt aan speed en vond het zowel enorm heftig voor haar als knap hoe ze er vanaf was gekomen. Dat ze dit verhaal met mij wilde delen, heeft onze vriendschap meer diepgang gegeven. Ik voel me nu nog meer verbonden met haar.

Vertrouwen voelen

Ik vroeg haar of ze dit ook verteld zou hebben als we niet met zijn allen continu binnen zouden zitten en toen zei ze dat ze eigenlijk niet van plan was geweest het aan iemand te vertellen. Ze was zelf erg verrast dat ze er ineens over begon. Plotseling had ze sterk de behoefte gevoeld om het te delen en ik voel me vereerd dat ze in mij dat vertrouwen gesteld heeft. Ik ken haar nu beter dan ik eerst deed en dat is enorm waardevol voor onze vriendschap!